Symposium “Wat wél werkt!”

Symposium “Wat wél werkt!”

Het spanningsveld tussen eigen regie en professionele hulpverlening.

Georganiseerd door hulpverleningnaseksueelmisbruik.nl
Ivonne Meeuwsen en Agnes van der Graaf

 

Zaterdag 12 november jl. mocht ik, namens SKIP, naar bovenstaand symposium. Ik was heel blij met de mogelijkheid om met mijn gipsen voet mee te kunnen rijden. Anders had ik deze mooie dag moeten missen.
Bij binnenkomst was er een warm ontvangst door Ivonne. Van Agnes kreeg elke deelnemer een programmaboekje en een badge. Een badge vind ik dit zelf erg fijn als ik mij als eenling in een groep met voornamelijk onbekende begeef.
Net voor aanvang van het programma een leuke spontane ontmoeting met Linda van SKIP. Dat maakt het alleen komen toch wat aangenamer.



Na de opening door de dagvoorzitter, Lyssa Lietar, heb ik geluisterd naar de lezing van Carolien Roodvoets. Carolien vertelde over hoe om te gaan met de regie. Wie heeft de regie? De hulpverlener of de cliënt. Doe je als hulpverlener altijd wat de cliënt wil? Wat is de juiste weg? Hoe kom je tot goede afspraken? Voor mij als “cliënt” was het interessant om te horen waar een hulpverlener tegen aan loopt en mee te maken heeft. Ik realiseer mij dat ik het bijzonder vind om samen met hulpverleners aanwezig te zijn op deze dag. Het is goed om met elkaar in gesprek te gaan. Van elkaar te leren. Een antwoord op wie de regie heeft is er niet. Het belangrijkste is duidelijkheid van beide kanten en met elkaar in gesprek blijven over de behandeling. Beide hebben de regie en daar moet een goede balans in gevonden worden. De lezing wordt afgesloten met een kort groepsgesprek.

Na een korte koffiepauze ga ik naar mijn eerste workshop. Deze workshop wordt gegeven door Renate Hoenselaar, dans- en bewegingstherapeut. We hebben een fijne ruimte tot onze beschikking waar alle stoelen en tafels zijn verwijderd.
O, ja. Dans! Ik vraag mij af waarom ik voor deze workshop heb gekozen!? Dans! Ik zit met mijn onderbeen in het gips en heb altijd overal pijn in mijn lijf. Waarom heb ik hier voor gekozen?  Ik laat het maar gebeuren.
We krijgen een uitleg over wat dans en bewegen voor je kan doen en dat je zo ook trauma’s in je lijf los kan laten en verwerken. Ik ga wat houterig in een hoekje staan te wegen. Stom. Pijn. Geen zin. Wat doe ik hier?
De muziek is prettig. Ik probeer wat te bewegen en zwaai wat met mijn armen. Ergens, ik weet niet waar, gebeurt er iets. Ik ga mee met de muziek. Het voelt fijn. Iets raakt mij. De tranen rollen vanzelf. Dan realiseer ik mij dat ik beweeg en dat ik geen pijn ervaar. Op het moment dat ik dat besef is de pijn gelijk weer daar. Interessant! Door uit mijn hoofd te gaan, te luisteren naar muziek en mij te bewegen kan ik blijkbaar weg van lichamelijke pijn. Een heel bijzondere ervaring.
Na een korte evaluatie krijgen we een opdracht in tweetallen. De een moet leiden, de ander volgen. Het contact gaat via de handen. Ook dit is weer een waardevolle en bijzondere ervaring.

Tijd voor de lunch! Een heerlijk en zeer uitgebreid buffet verzorgt de inwendige mens. De tijd, een uur, is veel te kort. Met meerdere deelnemers heb ik leuke gesprekken.

Op naar workshop 2. Ik heb gekozen voor een workshop van Ivonne Meeuwsen. Voor deze workshop blijkt nog een andere deelnemer te zijn. Wat een luxe! Onder het genot van heerlijke koffie gaan wij in de lobby, aan de hand van 3 stellingen, in gesprek. Een van de stellingen was: “als een cliënt niet beweegt is dat de schuld van de hulpverlener”. Leerzaam om een stelling vanuit verschillende expertises, Ivonne, een hulpverlener en ik, te bespreken.

Na een snelle koffiepauze ga ik zitten voor een optreden van Lenny Kuhr.
Ik weet niet wat ik hier moet verwachten. Lenny zingt dat weet ik.  Lenny begint haar liedjes in door te vertellen wat er aan vooraf ging. Hoe en waarom is het lied tot stand gekomen. Welke betekenis heeft het voor haar. Ik vind haar muziek aangenaam. De teksten raken mij. Het komt binnen. Soms vergeet ik, of wil ik niet klappen. Ik wil even blijven in het gevoel, even niets. Genieten! Maar ja, dat is niet zo beleefd, dus klap ik telkens mee. De ruimte is gevuld met een fijne energie.

De dagvoorzitter sluit de dag en bedankt allen die een bijdrage hebben geleverd.

Degene met wie ik mee mag rijden en ik blijven niet voor de borrel. Het is toch weer ruim een uur naar huis rijden. Moe, maar zeer voldaan gaan wij met een vele indrukken huiswaarts.

Dank je wel SKIP dat ik hierbij aanwezig mocht zijn!

Anja