Campagne Slachtofferhulp Nederland (SHN) “verbreek de stilte”

In Augustus van dit jaar werd ik gebeld door SHN met de vraag of ik mee wilde werken aan de campagne “verbreek de stilte”.

Wat vooraf ging…….

Het was ergens vorig jaar dat ik besloot de telefoon te pakken en SKIP te bellen. Ik wist het allemaal even niet meer. Ik wilde iets gaan ondernemen. Ik wilde een melding gaan doen bij het Schadefonds. Ik wist niet wat, hoe of waar te beginnen.

Wat een warm bad! Ik heb een heel fijn en bijzonder gesprek gehad. Ik weet nog goed dat ik, door dat gesprek, stappen heb gezet om dichter bij mijn gevoel te komen. Organiseren en regelen zit in mij, ik ben er goed in en krijg voor elkaar wat ik gedaan wil hebben. Dus vroeg ik de dame, wat moet ik doen? Welke informatie moet ik verzamelen om mijn melding te gaan doen. Zij zei mij meerdere malen, stop eens even! Dit gaat over jou! Je pakt het op als een klus die even gedaan moet worden maar dit gaat over JOU! Er vloeiden heel wat tranen! Wat moet ik nog vaak aan haar woorden denken. Dit gaat over mij!

Op sommige momenten ging mijn gevoel echt even uit hoor. Ik moest een klus klaren. Ik moest informatie verzamelen, naar het Nationaal Archief en van alles regelen. Zoals vele waarschijnlijk weten, een heel “gedoe”. Soms was het heftig, confronterend en schokkend om te lezen hoeveel informatie er over mij ergens in een archief verzameld ligt.

Van SHN heb ik hulp gekregen bij het invullen van de aanvraag en een lieve dame heeft voor mij het hele pakket, persoonlijk naar het Schadefonds gebracht. Het is fijn als er iemand zo zorgvuldig met jouw gegevens omgaat!

Door mijn contact bij SHN ben ik eind vorig jaar gestart bij een lotgenoten groep. Ik had eerst geen zin, zat redelijk in de weerstand. Na heel wat jaren therapie weet ik echt alles wel hoor!
Wat ben ik blij dat ik gedaan ben! Wat een waardevolle bijeenkomsten en wat een warm bad! Erkenning en herkenning. Een half woord en begrepen worden. Ik heb er een mooie vriendschap bij gekregen.
Het was ook daar bij die bijeenkomsten dat het bij mij begon te pruttelen. Ik wil hier meer mee! Ik ga iets positiefs doen met mijn traumatische ervaringen. Ik ga spreken! Ik ga mij niet meer verstoppen!
Maar ja, leuk als je zo een beslissing voor jezelf neemt maar waar begin je dan?
Ook bij SKIP had ik aangegeven als vrijwilliger aan de slag te willen. Lezen geven, in gesprek met…..Wat kan ik doen?
Helaas verstoorde lichamelijke klachten mijn plannen en moet ik, heel ongeduldig, in de wacht.
Het zal vast ergens goed voor zijn.

De melding bij het schadefonds heeft rare dingen met mij gedaan. Of gezien de situatie misschien wel heel normaal dat ik zo reageerde.
Uit alle stukken, welke ik inmiddels in bezit heb, blijkt dat er, voordat ik in het pleeggezin kwam waar het misbruik heeft plaatsgevonden,  ik al onder toezicht stond en er niet goed voor mij gezorgd werd.
Misstanden in de jeugdzorg. Wie gaat er naar mijn verhaal luisteren!?
Boos, emotioneel en enorm gefrustreerd heb ik toen een deel van waar ik mee bezig was en tegenaan liep, half Juli op facebook gezet. Openbaar, in de hoop iemand te bereiken.

Dat was wel even een dingetje hoor! Familie, bekende, dorpsgenoten, collega’s. Het is nogal wat. Wat heb ik hier goed aan gedaan! Voor mij is dit een heel belangrijk stap in mijn verwerkingsproces geweest. Zoveel warme en positieve reacties heb ik ontvangen. Er waren er ook bezorgt en kritisch. Zelfs van onze burgemeester! Al die reacties bij elkaar maakte dat ik mij nog sterker voelde en de juiste keuze had gemaakt. Ik zal praten!

Tijdens mijn heftige behandeltraject met EMDR vanwege PTSS werd ik gebeld voor SHN.

En daar was toen de vraag.
Jij wilt praten, je wilt gezien en gehoord worden en anderen bereiken om te helpen. Het taboe doorbreken. Wil je meewerken aan de campagne welke verspreid zal worden op social media?

In alle heftigheid van mijn behandeling besloot ik: JA!
Wat geeft dit mij een kracht en energie!

Zonder na te hoeven denken JA! De week daarop kwam er meer informatie. SHN wilde graag werken met echte slachtoffers en niet met acteurs om zo, hopelijk, de emotie over te kunnen brengen en lotgenoten te bereiken.
Er was nog wel even een extra verzoek.
De campagne gaat over het bereiken van naasten in jouw omgeving. Ook in jouw omgeving is iemand misbruikt. Er zijn, het bespreekbaar maken, laten zien dat iemand bij jou terecht kan.
Het was dus de bedoeling dat een dierbare naaste ook meewerkt aan de film. 
Oeps, daar kreeg ik toch wel even de kriebels.
Er was er maar eentje waaraan ik wilde vragen of hij mee wilde werken. Iemand die mij enorm gesteund heeft, die er altijd voor mij is. Hij weet hoelang ik gezwegen heb en wat dat met mij gedaan heeft en hoe ik nu verander door te praten.
Maar ja, het is mijn keuze om openbaar te gaan!


En toen vroeg ik mijn partner, echt wel met knikkende knieën hoor!, of hij ook mee wilde werken aan de campagne.
Zijn “ja” kwam niet zo snel als de mijne. Hij wilde er even over nadenken. Hij vond het nogal wat dat hij zo in beeld zou komen. Zijn nadenken duurde niet heel lang. JA, ook hij was bereid om mee te werken. Wat een top vent heb ik toch! (Ook als hij niet mee had willen werken was hij mijn top vent gebleven ;-) )
Ik maak bepaalde keuzes, maar wat voelt het fijn zo gesteund te worden op de weg die ik nu bewandel. Om mij te helpen deelt hij ook van alles op zijn facebook, waar hij ook vele collega’s op heeft staan. Ik ben trots op hem!

De week voor de opnames had ik contact met Sandor. Sandor is een lotgenoot en werkt ook mee aan de campagne met een vroegere buurvrouw van hem. Het was fijn om onze ervaringen te kunnen delen. Ik heb nog steeds regelmatig contact met hem.

Begin September waren de opnames.
Wat een bijzondere dag!
Iemand van SHN, de producer, een cameraman, een geluidsvrouw, iemand voor allerlei hand en span diensten en een visagist. Ik voelde mij af en toe net Maxima (geen idee hoe zij zicht voelt hoor).  Iedereen hield rekening met mij. De hele dag werd ik verzorgt, lukt het? Wil je even pauze? Geef aan als het niet gaat. De hele opname gepoederd worden, glaasje water, ventilator (wat was het warm onder al die lampen!) en aandacht.
Aan het eind van de dag knakte ik.
Dit was best zwaar! In gedachte meerdere malen terug gaan naar bepaalde situaties om zo, hopelijk, de emotie goed weer te kunnen geven op beeld resulteerde in een flinke huilbui. En ook dat kon. Iedereen was heel lief maar ook heel professioneel. Er moet natuurlijk wel een iets verteld worden en dat moet overkomen. Ik heb een weekend nodig gehad om bij te komen. Emoties wisselde elkaar snel af. Trots, blij, bang, wat heb ik gedaan!

En toen begon het wachten.

De campagne loopt van eind september tot het eind van dit jaar.
De film van Sandor en Cindy kwam als eerste online. Hopelijk al door vele gezien.
14 November staat onze film op de planning.

De tijd tot 14 november is een rare tijd.
Het wisselt enorm. Het ene moment ben ik strijdlustig en enorm gedreven. Ik zal praten en ik zal er alles aan doen om mee te werken dit taboe te doorbreken en te zorgen voor verspreiding van deze film.
Ik verdiep mij in Twitter. Ik had geen idee hoe dat werkt. Ik moet mensen gaan volgen en zorgen dat ik volgers krijg. Ik begin een blog (voor wie het lezen wil, blog.anjazandbergen.nl) in de hoop ook daar mijn verhaal te kunnen doen en andere te helpen om te gaan praten of hulp te zoeken. Je bent niet alleen! Ik wil het van de daken schreeuwen!
Maar ja, dit alles, mijn blog, Twitter, FB zorgt toch ook wel voor wat confrontaties met mijzelf. Dan komt het opeens binnen hoe heftig dit is.
Ga ik steeds meer inzien en erkennen wat mij overkomen is.
En dan duik ik even onder. Kan ik even niet op Twitter, Facebook op mijn blog. Dan moet ik alles even laten landen en tijd voor mijzelf nemen. Soms word ik dan ook opstandig. Wil ik helemaal niets meer. Stomme film, zet het op internet en ik zie wel wat er gebeurt. Kan mij het bommen!

Natuurlijk kan mij het bommen! Ik doe dit niet alleen voor mijzelf maar heel bewust om anderen te helpen. Om anderen te zeggen, je bent niet alleen. Je hoeft niet langer te zwijgen. Zoek hulp!
Dus pak ik na een paar dagen de draad weer op. Duik het internet op, zoek volgers en ga volgen. Laat mijn creativiteit overuren draaien. Wie of wat kan ik allemaal benaderen om straks te vragen onze film te verspreiden.

En dan is daar “HET MOMENT”!
14 November, de film gaat online!

Vanaf het moment dat de film online staat is het druk! Druk op Twitter, Facebook, met app berichten en de telefoon.
Help! Wat gebeurt er! Vanaf het begin van de middag tot ver in de avond ben ik online. Reageer ik op vragen en neem complimenten in ontvangst. Het is veel en best heftig. Jeetje er gebeurt zoveel!
Moe en met een heel vol hoofd ga ik naar bed. Gelukkig val ik snel in slaap.
Ik word wakker met een knallende hoofdpijn en realiseer mij, er is nog veel te doen.

Ik heb een bericht verzonden naar een regionale omroep met de vraag of zij de film willen delen. Ik krijg als reactie dat zij eigenlijk niets doen met landelijke campagnes. Alleen met regionaal nieuws.
Oké, ik kom uit de regio. Ze gaan het bespreken en ik hoor nog. (Ik verwacht dat ik niets meer hoor.) Op het moment van dit schrijven heb ik nog geen reactie ontvangen.

Omdenken dus!
Een landelijke campagne is geen regionieuws. Nee, dat wat landelijk gebeurt,  gebeurt natuurlijk niet om de hoek!
Misschien wil een “landelijk iets” aandacht besteden aan dat wat achter iedere voordeur kan gebeuren. Dus benader ik stoer een landelijk dagblad met de vraag: “kan een grote krant ook “klein” zijn?” en leg mijn bedoeling uit. Ook hier wacht ik nog op een reactie.
Seksueel misbruik is geen “ver je bed gebeuren”. Het gebeurt overal en het kan iedereen treffen.
Je buurvrouw, buurman, je nichtje, je neefje, je kind.

Ja echt! Het is overal!

Ik ben trots op de stappen die ik zet en met mijn medewerking aan de campagne.
Er is nog heel veel werk te verrichten voordat dit taboe doorbroken zal zijn.
Ik kijk niet weg! Ook in jouw omgeving is een slachtoffer.

Ik blijf praten om lotgenoten te bereiken en hulp te bieden daar waar ik kan.

Wat bijzonder om aan deze film te mogen meewerken!

Anja Zandbergen