Een dagje uit het leven van het dagelijks bestuur

Ik krijg weleens de vraag wat doet zo’n dagelijks bestuur nu allemaal. Wat valt er nou helemaal te sturen aan een groep actieve en betrokken vrijwilligers zoals wij die bij SKIP hebben?

Dan moet ik diep nadenken. Declaraties beoordelen of de postzegels van de enveloppen afknippen voor de verzameling van mijn zoon, zijn niet de taken waarmee ik voor de dag kan komen. Dus wil ik jullie vandaag letterlijk meenemen op een dagje van het dagelijks bestuur. Per slot van rekening, zijn wij ook benieuwd naar het verhaal van vrijwilligers die een congres dag of andere bijzondere activiteit bijwonen. Dus mogen jullie van ons hetzelfde verwachten.

Afgelopen donderdag, stond ik om halfacht ‘s morgens, keurig in pak en met de haren gewassen, achter het station van Arnhem te wachten op onze voorzitter Barth. We gingen carpoolen omdat we vandaag zowel een bezoek aan het Fonds Slachtofferhulp zouden brengen, als bij de uitreiking van de Dantzig penning aan onze Roos zouden zijn. Vanwege dat laatste event droeg ik dus mijn pak. Helaas had Barth niet gerekend op een man in krijtstreep pak, dus reed hij eerst een flink eind mij voorbij, zodat ik met mijn mooie pak, hijgend, achter zijn wagen aan moest rennen alvorens in te kunnen stappen.

Gezamenlijk reden wij naar Paul in Doorn waar de volgende etappe zou aanvangen, de reis naar Den Haag. Met slechts 10 minuten vertraging reed de “Bird” (Paul heeft een wagen die nog een naam mag dragen) de parkeerplaats bij het fonds Slachtofferhulp op. Het was gratis parkeren, midden in het centrum van Den Haag. Was het omdat we van SKIP waren of omdat de straat opgebroken was, we houden het op het eerste.

Wij werden ontvangen in een prachtig pand, met veel glas in lood uit de tijd van de Billiton, en spraken met de directrice, Ineke Sybesma en haar beleidsmedewerkster Dusjka Stijfhoorn . Een zeer inspirerend gesprek waaruit bleek dat het fonds een goede kijk had op wat er speelt (of soms juist niet speelt) rondom slachtoffers, maar ook goed weet wie de spelers op dit domein zijn. SKIP wordt gezien en het doet deugd dat te weten en te merken. Het was fijn om af te stemmen waar SKIP en het fonds Slachtoffer Hulp elkaar weleens zouden kunnen treffen en hoe we gezamenlijk de positie van de slachtoffers en lotgenoten zouden kunnen verstreken. Het bewijs dat het een goed gesprek was bleek zowel uit het feit dat het afgesproken uur te kort bleek, maar ook dat zowel vanuit het fonds als vanuit SKIP de wens kwam voor een vervolggesprek.

barth fondsslachtofferhulp 

En omdat boys altijd jongens blijven konden we het niet laten om een foto te schieten van Barth met een mooie cheque in zijn hand! Op een dag als vandaag blijven wij geloven in de maakbaarheid van onze dromen!

Onderweg naar buiten sloeg nog even de paniek toe of Bird gevangen zou zijn met een wielklem, maar gelukkig hield Den Haag dit keer zijn woord en konden we rustig op weg naar Roos in Leusden.

Dat het leven van het dagelijks bestuur, zelfs niet op deze dag, niet altijd over rozen gaat, werd duidelijk toen we op zoek gingen naar een tankstation om even een broodje te scoren. Paul heeft de gave om tankstations zoveel mogelijk te mijden, omdat de volgende pomp altijd beter is (?). Met als gevolg dat we zonder versterking van de inwendige mens, net op tijd in Leusden aankwamen. Nou had ik sinds halfzeven niet meer gegeten, dus werden de koekjes die de bezoekers welkom heten door mij dankbaar uit hun lijden gelost. 

Een pracht gezelschap stond al te wachten. Natuurlijk Roos en haar man Rob, maar ook de schatten van kinderen, Frans onze oud-voorzitter was ook van de partij, maar ook andere vrijwilligers, zorgbelang én Micha de Winter!

We kregen eerst nog een lezing van een Vlaamse professor mee over kindermishandeling. Hij zette zijn presentatie kracht bij door verschillende rollen aan te nemen tijdens zijn lezing: die van hulpverlener, vader, moeder en kind. Zo’n lezing had ik nog niet eerder gezien, heel boeiend.

Maar daarna kwam toch het lang verwachte moment en voor een bomvolle zaal kreeg Roos haar wel verdiende Dantzig penning. Roos hield een emotionele speech en wist iedereen daarbij te betrekken. De zaal was hoorbaar geroerd bijvoorbeeld toen Roos vertelde dat ze al 55 jaar getrouwd was! Toch eens naar haar geboorteakte vragen dacht ik! Het was heel fijn om iemand die zich zo inzet voor een betere wereld gewaardeerd te zien worden. Een stimulans en voorbeeld voor anderen, in ieder geval voor mij.

Bij de deur nog wat bijpraten, of liever een excuus om sigaretten te kunnen roken door de twee senioren van het DB en daarna, via Doorn, weer terug afgezet door Barth in Arnhem. Ik kwam hongerig thuis, maar liep over van de inspiratie en de behoefte om dit met jullie te delen. Dus vandaar mijn dagje uit het leven van het dagelijks bestuur.

Stefan