Pleegkind en ik

Als 2 uur oude baby kwam ik in een pleeggezin terecht en begon het drama van het pleegkind zijn. Nog steeds vraag ik me af hoe het mogelijk is geweest dat niemand heeft ingegrepen; ik was toch een kind van de Staat en van een Voogdijvereniging. Heel vaak heb ik gedacht en gesmeekt ”waarom helpt niemand mij”? Toch dacht ik dat het zo hoorde en dit ook in andere gezinnen voor kwam. Tot ik wat groter werd en zag dat het bij de andere kinderen wel anders ging, daar voelde ik warmte en liefde voor de kinderen.
Maar wat is dat… liefde? Zoals dat bij de andere kinderen ging? En gaf mijn pleegmoeder mij ook liefde? Is liefde vertroetelen of is dat op zeer jonge leeftijd alcohol geven? Is liefde aardig zijn of vernederen? Is liefde koesteren of verkrachten? Is liefde een aai over je bol of slaan tot je erbij neer valt? Het werd steeds onbegrijpelijker voor mij.
Waar was die hulpverlener die ik zo nodig had? Ik zou het echt niet weten ook al riep ik om hulp, niemand heeft ooit gereageerd. Afgewezen worden door een vertrouwenspersoon zoals de huisarts voelt als een ontkenning van je bestaan.

Zo is het vertrouwen in mensen bij mij verdwenen. Nooit is er naar mij geluisterd, nooit zijn mijn klachten gehoord. Want wie luistert er nou naar een kind en wie gelooft er nou zulke verhalen van een kind! Pas nu, nu ik ouder ben, begrijp ik wat dit met mij en andere kinderen die hetzelfde hebben meegemaakt gedaan heeft; het is een drama wat je je hele leven met je mee draagt, veroorzaakt door mensen met alleen maar onbegrip en denken aan zich zelf.
Het is en blijft een machtsstrijd; een machtsstrijd die wij als kinderen nooit konden winnen, hoe wij ook huilden en smeekten of om hulp durfden te vragen, wij werden niet gehoord. Worden wij nu dan wel gehoord?

Nu moeten wij bewijzen wat er allemaal met ons allemaal is gebeurd, maar waarom? Geloven ze ons nu weer niet?
Het onrecht, de vernederingen, het misbruik dat als een grote rode draad door ons leven loopt, kunnen wij nooit meer terug draaien. Maar de erkenning van wat gebeurd is wel; de erkenning die wij nooit hebben gekregen maar waar wij zeker wel recht op hebben, zouden we nu moeten krijgen. Daarnaast zijn excuses hier op zijn minst op zijn plaats. Daar strijden wij nu samen met lotgenoten in de Stichting SKIP voor!

SKIP waar wij de steun en de hulp krijgen die wij allemaal zo nodig hebben, HEEL VEEL DANK.

Roos.
www.rooshaase.nl